I. Trzon wydarzenia: Kosmiczny Sojusz Trzech Gigantów
23 października czasu lokalnego nadszedł historyczny moment w europejskim przemyśle kosmicznym – Airbus, Leonardo z Włoch i Thales z Francji oficjalnie podpisały protokół ustaleń, ogłaszając integrację ich odpowiednich przedsiębiorstw zajmujących się satelitami i przestrzenią kosmiczną w celu utworzenia nowej firmy. Zgodnie z umową podział kapitału nowej spółki jest jasny: Airbus będzie posiadał 35%, stając się większościowym udziałowcem, natomiast Leonardo i Thales będą posiadać po 32,5%. Jeśli pomyślnie uzyska zgodę organów regulacyjnych UE, ten nowy podmiot oficjalnie rozpocznie działalność w 2027 r., kiedy to będzie zatrudniał 25 000 pracowników w Europie, a szacowany roczny obrót wyniesie 6,5 miliarda euro (około 53,592 miliarda RMB) na podstawie danych za 2024 rok.
Warto zauważyć, że fuzja ta ma jasno określone granice biznesowe: obejmuje cały łańcuch produkcji satelitów, systemów łączności i nawigacji oraz usług kosmicznych, ale nie obejmuje rozwoju pojazdów nośnych ani innych dziedzin, a udziały Grupy Ariane Airbusa pozostają niezależne. Ukończono budowę nowej siedziby firmy w Tuluzie we Francji-, gdzie znajdują się istniejące centra badawczo-rozwojowe i produkcyjne trzech firm, co stanowi podstawę integracji technologicznej.
II. Motywacje do integracji: podwójne czynniki lęku o suwerenność i globalna konkurencja
„To nie jest zwykła fuzja handlowa, ale walka obronna o europejską suwerenność kosmiczną” – stwierdziło bez ogródek francuskie Ministerstwo Finansów. Europejski przemysł kosmiczny stoi obecnie przed podwójną presją:-wewnętrzna fragmentacja spowodowała rozproszenie zasobów, a firmy takie jak Airbus i Leonardo działały wcześniej niezależnie, co utrudniało osiągnięcie korzyści skali; zewnętrznie znajduje się pod silną presją ze strony Starlink firmy SpaceX,-ten ostatni wyniósł już na orbitę swojego 10-tysięcznego satelitę i dominuje na europejskim rynku łączności.
To poczucie pilności było widoczne już rok temu. Trzy firmy potajemnie rozwijają „Projekt Bromo” od 2024 r. Dyrektor generalny Leonardo, Roberto Cingolani, oświadczył publicznie: „Jeden plus jeden plus jeden musi być większe niż trzy, w przeciwnym razie nie byłoby sensu tego robić”. Impuls płynący z polityki europejskiej jest jeszcze ważniejszy. „Europejska strategia kosmiczna 2030” wyraźnie proponuje wzmocnienie konkurencyjności przemysłu lotniczego i kosmicznego, a fuzja ta stanowi istotną odpowiedź na tę strategię.
III. Rzeczywisty-wpływ na świat: od synergii korporacyjnej po restrukturyzację przemysłu
Ogłoszenie fuzji natychmiast wywołało pozytywną reakcję europejskiego sektora obronnego: indeks Stoxx Aerospace & Defence Index wzrósł o 0,9%, cena akcji Leonardo wzrosła o 1,8%, a Thales i Airbus również wzrosły odpowiednio o 0,6% i 0,2%. Podstawą optymizmu rynku jest efekt synergii.-Szacuje się, że nowa firma może zaoszczędzić „średnio-trzy-euro” na kosztach operacyjnych rocznie przez następne pięć lat, co odpowiada 4–5% EBITA Leonardo w 2023 r.
Dla europejskiego ekosystemu lotniczego integracja ta oznacza skoncentrowany przypływ mocy technologicznej. Airbus wniesie swoje główne aktywa do spółek „Space Systems” i „Space Digital”, natomiast Leonardo i Thales wniosą cały kapitał własny Thales Alenia Space i działalności związanej z usługami kosmicznymi Telespazio. To połączenie doskonale obejmuje cały łańcuch, od rozwoju satelitów po usługi naziemne. Na przykład Thales Alenia Space uczestniczy w misji wykrywania fal grawitacyjnych LISA Europejskiej Agencji Kosmicznej, a zasoby nowej firmy mogą przyspieszyć jej postęp w przyszłości.
IV. Przyszłe wyzwania: manewry regulacyjne i testy konkurencyjne
Pomimo ambitnego planu nowa firma nadal stoi przed dwiema poważnymi przeszkodami. Główną przeszkodą jest przegląd przepisów antymonopolowych w UE, który według dyrektorów może zająć dwa lata.-Organy regulacyjne skoncentrują się na ocenie wpływu fuzji na konkurencję na rynku łączności satelitarnej. Po drugie, istnieje ryzyko integracji; te trzy firmy są zlokalizowane w różnych krajach, w tym we Francji i we Włoszech, co wymaga koordynacji i kompromisu w sprawie standardów technicznych i projektu struktury zarządzania.
Z perspektywy globalnej powodzenie tego „europejskiego kontrataku” pozostaje niepewne. Obecnie Starlink posiada już prawie 60% światowego rynku łączności satelitarnej na niskiej{{2}orbicie okołoziemskiej, a nowa firma osiągnie faktyczne zdolności produkcyjne dopiero w 2027 r. Jednak David Barker, menedżer ds. inwestycji w zespole ds. kapitału europejskiego GAM, zauważa: „To pierwsze w Europie konkretne działanie mające na celu zaradzenie osłabieniu suwerenności technologicznej, wyznaczające przejście w przemyśle kosmicznym od konkurencji wewnętrznej do przełomu w ramach współpracy”.
