Chmury, które codziennie widzimy, gdy patrzymy w górę, wiszą lekko na niebie jak bawełna.
To sprawia, że niektórzy uważają za oczywiste, że chmura jest bardzo lekka, w przeciwnym razie musiałaby spaść! W rzeczywistości każda chmura na niebie może ważyć od dziesiątek do setek ton!
Niektórzy meteorolodzy twierdzą, że chmura o średnicy około 1 km może mieć masę 500 ton, co odpowiada 4 dorosłym płetwalom błękitnym lub ponad 70 dorosłym słoniom afrykańskim!
Kawałek chmury może mieć kilka kilometrów długości, a mały kilkaset metrów, co sprawia, że jakość chmur nad naszymi głowami przerasta nasze wyobrażenia!
Ale jak taka ciężka chmura dostała się w powietrze?
Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy zrozumieć, jak powstają chmury.
Mówiąc prościej, w atmosferze znajduje się para wodna, która skrapla się w małe kropelki cieczy, gdy jest schładzana w powietrzu, lub skrapla się w małe kryształki lodu, które gromadzą się coraz wolniej, tworząc widoczne polimery w powietrzu. To jest chmura, którą widzisz. Ma dużą masę i większą objętość, czyli ma bardzo małą gęstość.
Chmura spadnie pod wpływem siły grawitacji i będzie spadać coraz szybciej. Na chmury ma również wpływ opór powietrza, który stopniowo rośnie wraz ze wzrostem prędkości opadania.
Ale te dwie zmienne nie są jedyne. Przepływ powietrza i ciągły wzrost gorącego powietrza będą wywierać siły zewnętrzne na małe kropelki w chmurze, czyniąc je „lżejszymi”, tak lekkimi, że gdy unoszą się, wiszą na niebie.
Porozmawiajmy pokrótce o wpływie tych „sił” na małe kropelki z naukowego punktu widzenia.
Na dużej wysokości warstwa powietrza przyczepia się do powierzchni małych kropelek w chmurze, co można uznać za stabilną „skorupę”. Powietrze na zewnątrz „skorupy” wieje nad małą kropelką, co tworzy dla niej względną prędkość przepływu. Różnica prędkości między dwoma rodzajami powietrza „powłoki” i „powłoki” tworzy tarcie, które utrudnia upadek.
Naukowa nazwa tego tarcia to „lepki opór”.
Jednocześnie na małe kropelki w chmurze ma również wpływ ich własna grawitacja i wypór powietrza. Kiedy obie z nich i „lepki opór” są w równowadze, prędkość małej kropli jest proporcjonalna do kwadratu promienia.
* Prosty wniosek, Xiao Heng nie umieści tutaj formuły
Oznacza to, że jeśli obiekt ma mały promień, prędkość spadania jest również niewielka. Ta prędkość ma również naukową nazwę „prędkość ogona”.
Więc kiedy nie ma prądu wstępującego, chmury opadają, ale prędkość jest bardzo ~bardzo~wolna~
I wszyscy znają „spadające chmury”.
Jak spadł deszcz i śnieg? Ponieważ są zbyt ciężkie, aby utrzymać powietrze~
