Spowodowało to wiele czynników: w tym ograniczenia funkcji rządu federalnego, dążenie Partii Republikańskiej do koncepcji „małego rządu”, wzajemne kontrole między władzą wykonawczą a ustawodawczą, zdominowane przez wojsko, ale zróżnicowane federalne finansowanie nauki i technologii systemu podczas zimnej wojny, a naukowcy polegali na rządzie, ale martwili się, że będą przez niego kontrolowani
zdjęcie
Tekst|Wang Zuoyue
Na formułowanie i wdrażanie polityki naukowej i technologicznej danego kraju często wpływa wiele aspektów, w tym system polityczny, tradycje historyczne oraz interakcje między nauką i technologią a gospodarką, społeczeństwem i rządem w określonym czasie. Przyglądając się systemom nauki i techniki różnych krajów współczesnego świata, wymownym zjawiskiem jest to, że z jednej strony wiele krajów, w tym Chiny i Indie, powołały wydziały naukowo-techniczne o znacznej skali, podczas gdy niektóre kraje zaawansowane technologicznie, w tym m.in. Stany Zjednoczone i Wielka Brytania nie. Dział. Dlaczego Stany Zjednoczone do tej pory nie utworzyły departamentu nauki i technologii?
Ze względu na wiodącą pozycję Stanów Zjednoczonych w nauce i technice na świecie, problematyka ta wzbudziła zainteresowanie nie tylko amerykańskich historyków nauki i badaczy polityki naukowej i technologicznej, ale także przyciągnęła uwagę naukowców i decydentów z innych krajów. Na przykład w dyskusji 2004-2005 na temat formułowania przez Chiny średnio- i długoterminowych planów naukowych i technologicznych (2006-2010) oraz polityki naukowej i technologicznej niektórzy uczeni wspomnieli o tym zjawisku i zwrócili uwagę, że ustanowienie duże Ministerstwo Nauki i Technologii nie jest warunkiem koniecznym rozwoju nauki i techniki. Jednak historyczne tło nieobecności Ministerstwa Nauki i Technologii w Stanach Zjednoczonych nie jest zbyt jasne dla wielu ludzi, w tym dla Amerykanów. Problem ten obejmuje wiele aspektów amerykańskiej polityki, społeczeństwa i nauki, w tym instytucjonalne ograniczenia funkcji rządowych, relacje kontrolne między systemem wykonawczym a systemem legislacyjnym oraz zdominowane przez wojsko, ale zróżnicowane federalne finansowanie nauki i technologii podczas zimnej wojny systemu oraz delikatne relacje między naukowcami a rządami, które są zarówno zależne, jak i ostrożne.
Ze względu na ograniczenia przestrzenne artykuł skupi się na krajowym przeglądzie polityki naukowej i technologicznej w Stanach Zjednoczonych po udanym wystrzeleniu satelity przez Związek Radziecki w 1957 r., po krótkim wprowadzeniu do wczesnych debat na temat polityki naukowej i technologicznej w Stany Zjednoczone. Jednym z centralnych tematów 2010 roku jest debata na temat "czy powołać Ministerstwo Nauki i Technologii". Bardzo reprezentatywne są też postawy różnych departamentów, środowisk i grup interesu w Stanach Zjednoczonych wobec Ministerstwa Nauki i Technologii. Kiedy debata się zakończyła, zasadniczo nadała ton amerykańskiemu systemowi polityki naukowej i technologicznej na nadchodzące dziesięciolecia, w tym konsensus co do braku wydziału naukowego.
zdjęcie
Debata nad utworzeniem Departamentu Nauki we wczesnych latach Stanów Zjednoczonych
Chociaż wczesne dni Stanów Zjednoczonych nie były tak utylitarne i ignoranckie w nauce, jak się powszechnie wyobraża, ich pragmatyzm i federalizm znacznie ograniczyły ustawienie ich centralnej agencji naukowej. Wśród ojców założycieli Stanów Zjednoczonych jest wielu myślicieli pozostających pod głębokim wpływem ruchu oświeceniowego, takich jak Jefferson (Thomas Jefferson, 1743-1826), James Madison (James Madison, 1751-1836) itd., a także światowej sławy wielki naukowiec Benjamin Franklin (Benjamin Franklin, 1706 -1790), wszyscy chcieli, aby rząd federalny odgrywał katalityczną rolę w promowaniu nauki, edukacji i handlu w kraju. Na przykład na konwencji konstytucyjnej z 1787 r. Franklin zaproponował upoważnienie rządu federalnego do budowy kanałów, a Madison zaproponował utworzenie w stolicy uniwersytetu narodowego. Jednak ich propozycja, która była postrzegana jako reprezentująca interesy dużych państw, spotkała się ze sprzeciwem przedstawicieli małych państw i innych, którzy nie chcieli rozszerzenia uprawnień rządu federalnego, i ostatecznie upadła.
Do pewnego stopnia nauka jest uważana za elegancką naukę z Europy, która nie zaspokaja potrzeb narodu amerykańskiego w zakresie pionierstwa i produkcji.
Wreszcie, Konstytucja nakłada na rząd federalny tylko ogólnie obowiązek „promowania dobra publicznego”, a jedyne odniesienie do nauki znajduje się w rozdziale VIII, który upoważnia Kongres do uchwalania praw „w celu zapewnienia, na określony czas, pisarzom i wynalazcom wyłączne prawa do rozwoju nauki i techniki”.
Jednak ze względu na praktyczne potrzeby rząd federalny w XIX wieku faktycznie rozbudował instytucje naukowo-badawcze związane z zastosowaniami wojskowymi i cywilnymi, takie jak Urząd Patentowy, Biuro Badań Wybrzeża, Obserwatorium Marynarki Wojennej, Korpus Łączności, Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej, Biuro Geologiczne, itp., a także półoficjalny Smithsonian Institution i National Academies.
W 1884 roku Kongres uznał, że biura federalne nie tylko szybko się rozwijają, ale także że ich obowiązki wydają się nakładać na siebie, dlatego utworzono komisję składającą się z trzech członków z Senatu i Izby Reprezentantów w celu zbadania sprawy, a następnie decyzja w sprawie relacji między nauką a rządem w Stanach Zjednoczonych. sugestia. To słynna Komisja Allisona w historii nauki amerykańskiej (Komisja Allisona, jej przewodniczącym jest senator WB Allison). Pierwszym posunięciem komitetu było zwrócenie się do Narodowej Akademii Nauk o powołanie komitetu naukowców, który pomógłby jej zbadać sytuację w wielkich mocarstwach europejskich i sformułować zalecenia, jak skoordynować różne agencje naukowe rządu USA.
To właśnie ten komitet Akademii Nauk w swoim raporcie po raz pierwszy formalnie zaproponował rządowi federalnemu powołanie „Ministerstwa Nauki” do kierowania biurami naukowo-badawczymi oraz „kierowania i kontrolowania wszelkiej czysto naukowej pracy w ramach rządu ”.
Dlaczego? Bo rozwój nauki jest bezpośrednio związany z tym, czy rząd potrafi realizować powierzoną mu przez Konstytucję odpowiedzialność „spełniania dobra publicznego”.
W tym celu raport wymienia szereg zaawansowanych technologii tamtych czasów - fotografię, elektryczność i wynikający z niej telegraf, telefon, światło elektryczne, kolej elektryczną - aby zilustrować ogromne korzyści ekonomiczne płynące z nauki i ścisły związek z dobrem publicznym. Oczywiste jest, że jeśli, jak zakłada raport, ministra nauki powoła ktoś, kto rozumie zarówno zarządzanie, jak i naukę, to stanie się on rzecznikiem naukowców w rządzie i poprawi status i wpływy całego środowiska naukowego . Jednakże, chociaż komisja stwierdziła w swoim raporcie, że jej propozycja odzwierciedla aspiracje społeczności naukowej, w rzeczywistości niektórzy naukowcy, jak Alexander Agassiz z Uniwersytetu Harvarda, publicznie sprzeciwiali się utworzeniu federalnego wydziału nauki, a nawet krytykowali istniejące badania naukowe biuro. , zwłaszcza Służba Geologiczna, są również głęboko niezadowoleni, że stwarzają nieuczciwą konkurencję dla prywatnych uczelni i instytucji badawczych. Dyrektor służby geologicznej John Wesley Powell sprzeciwił się, argumentując, że badania rządowe nie zagrażają, a jedynie stymulują, ułatwiają i kierują prywatnymi badaniami. Ale nawet Powell nie popiera wydziału nauki, proponując, aby Smithsonian Institution koordynował badania rządowe.
Debata w Komisji Allison była bardziej skoncentrowana na tym, jak Kongres miałby kontrolować te biura naukowe, niż nacisk raportu komisji Akademii Nauk na wydziały naukowe. Spośród sześciu komisarzy, dwóch z południa stanęło po stronie Agassiza, opowiadając się za znacznymi ograniczeniami prac badawczych Geological Survey, ale po naciskach ze strony Powella i innych naukowców, pozostali czterej zalecili Kongresowi dalsze wspieranie działalności naukowo-badawczej Biura.
Jeśli chodzi o Ministerstwo Nauki, ostateczny wniosek raportu Komitetu Allisona z 1886 r. Budowa nowego działu nauki nie poprawi produktywności.
Ogólnie rzecz biorąc, dochodzenie Komisji Allison miało trzy implikacje dla amerykańskiej polityki naukowej i technologicznej: ustanowiło dochodzenie Kongresu i pośrednią kontrolę nad federalnymi instytucjami naukowymi; potwierdził znaczenie instytucji naukowych w pracy rządu; ale jednocześnie odrzuca pogląd, że znaczenie nauki lub jej potencjał można zrealizować jedynie poprzez skupienie wszystkich instytucji naukowych na jednym wydziale naukowym.
Badania Komisji Allison pokazują, że nauka działa najlepiej, gdy jest ściśle powiązana z pracą wszystkich gałęzi rządu. Innymi słowy, politycy zwracają większą uwagę na praktyczne korzyści płynące z nauki niż naukowcy na status i symbolikę nauki.
zdjęcie
W okolicach II wojny światowej
W związku z wnioskami Komitetu Allisona, w ciągu następnego półwiecza, pomimo ciągłej ekspansji nauki rządowej, w II wojna światowa. Rozwoju lub OSRD) w celu koordynowania nauki i techniki obronnej kraju, w tym rozwoju bomby atomowej, ale niewiele osób proponowało ponowne powołanie Ministerstwa Nauki lub Ministerstwa Nauki i Technologii. Jako republikanin Bush, podobnie jak Agassiz, nie chciał, aby rząd kontrolował naukę, więc jego OSRD stworzył zupełnie inny system zarządzania technologią:
Nie włączył naukowców pracujących dla OSRD do rządu federalnego, ale zlecił różne projekty kilku uniwersytetom i firmom do zarządzania. Na przykład słynne laboratorium bomb atomowych Los Alomos zostało zlecone przez Uniwersytet Kalifornijski. W ten sposób naukowcy mogą zachować swój status profesorów uniwersyteckich i wykorzystywać rządowe pieniądze do prowadzenia badań dla rządu. Mimo to Bush uważał, że OSRD jest zbyt potężna, aby być agencją wojenną, i rozwiązał ją natychmiast po wojnie.
Ale w tym czasie pojawił się problem: rozwój nauki wkroczył w erę wielkiej nauki. Wiele projektów badawczych, zwłaszcza tych na uniwersytetach, wymaga dużych funduszy, które może pokryć tylko rząd federalny. Po rozwiązaniu OSRD, w jaki sposób rząd federalny może finansować te pozarządowe projekty badawcze, jednocześnie unikając możliwości nieuzasadnionej kontroli rządu nad nauką?
Rozwiązaniem zaproponowanym przez Busha jest ustanowienie Narodowej Fundacji Badawczej, finansowanej przez rząd, zarządzanej przez naukowców i dystrybuującej fundusze na naukę i technologię poprzez recenzowanie. Jednocześnie koordynuje politykę naukową i technologiczną całego rządu federalnego z perspektywy makro. W pewnym sensie jest to trochę jak wydział naukowo-techniczny. znaczenie. Jest to późniejsza Narodowa Fundacja Nauki (National Science Foundation lub NSF), począwszy od propozycji Busha z 1945 r., po kilku zwrotach akcji, ostatecznie powstała w 1950 r.
Jednak w ciągu ostatnich pięciu lat polityka naukowa i technologiczna Stanów Zjednoczonych przeszła ogromne zmiany. Pod wpływem zimnej wojny i wojny koreańskiej badania naukowe dotyczące obrony narodowej zajęły dominującą pozycję w polityce naukowo-technicznej rządu federalnego. Wojsko bezpośrednio współpracowało z uniwersytetami i przemysłem za pośrednictwem własnych instytucji. świecie, finansując ich projekty badawcze i zatrudniając ich naukowców jako doradców. Więc kiedy NSF oficjalnie zaczęło działać w 1951 roku, było to dalekie od wielkiej skali przewidzianej przez Busha. Nawet w swojej mocnej pozycji, jaką są badania podstawowe, jej finansowanie blednie w porównaniu z funduszami Departamentu Obrony i Komisji Energii Atomowej (lub AEC). Jeśli chodzi o zadanie NSF, polegające na koordynowaniu polityki naukowej i technologicznej całego rządu, jego pierwszy dyrektor, Alan Waterman, uznał je za jeszcze trudniejsze do wykonania. Z jednej strony, status NSF w rządzie jest znacznie niższy niż status wielkiej głowy, takiej jak Ministerstwo Obrony. Z drugiej strony Wortman uważa, że skoro NSF ma własne projekty i konkuruje z innymi działami, ingerowanie w ich działania byłoby konfliktem interesów. podejrzany. Więc pomimo faktu, że Biuro Budżetowe (Bureau of Budget), jako wielki zarządca prezydenta, wielokrotnie nakłaniało NSF do wykonywania swoich obowiązków, NSF zadowala się jedynie wykonywaniem niektórych prac statystycznych dotyczących polityki naukowej i technologicznej.
Naukowcy, choć czasami czują się niekomfortowo polegając na wojsku w kwestii pieniędzy, a fundusze wojskowe czasami się wahają, są generalnie zadowoleni ze zróżnicowanego i hojnego powojennego systemu finansowania rządowego. Rząd uważa również, że taki układ nie tylko sprzyja rozwojowi nauki i talentów, ale także zaspokaja potrzeby rządu w zakresie obrony narodowej oraz badań i doradztwa medycznego. Sprawa Ministerstwa Nauki i Technologii została zawieszona. Tylko raz – Clare Luce, żona założyciela magazynu Time, Henry’ego Luce’a, wówczas członka Kongresu – ponownie przedstawiła propozycję utworzenia wydziału naukowego w Kongresie, ale ponieważ nie uzyskała ona poparcia i nic z tego nie wyszło.
zdjęcie
Pod falą uderzeniową sowieckiego satelity powtarza się stare powiedzenie Ministerstwa Nauki
W 1957 r. wystrzelenie sowieckiego satelity „Sputnik” mocno zszokowało rząd i opinię publiczną w Stanach Zjednoczonych, a także ożywiło propozycję Ministerstwa Nauki i Technologii.
Wojsko, w tym różne służby morskie, lądowe i powietrzne, wojskowe przedsiębiorstwa przemysłowe i wspierający je członkowie Kongresu twierdzą, że Związek Radziecki prześcignął Stany Zjednoczone w zakresie broni rakietowej i nuklearnej, i zdecydowanie opowiadają się za energiczną ekspansją różnych wysokich broń technologiczna i sprzęt oraz programy kosmiczne i nadrabianie zaległości w technologii. Aby skrócić „lukę rakietową” ze Związkiem Radzieckim. W tym samym czasie Kongres uchwalił słynną Ustawę o Edukacji Obronnej, która przeznaczyła fundusze od rządu federalnego i ustanowiła stypendia na wspieranie wybitnych studentów w nauce przedmiotów ścisłych i języków obcych. W ten sposób, kiedy Chiny wykonały wielki skok naprzód pod wpływem satelitów, Stany Zjednoczone również rozpoczęły trwający dekadę ruch mający na celu odmłodzenie kraju poprzez naukę i edukację z powodu burzy satelitarnej. Wydarzenia te wywierały dużą presję na prezydenta Eisenhowera, ponieważ jako umiarkowany republikanin nie chciał dramatycznej ekspansji rządu.
Jednocześnie Eisenhower był wyraźnie świadomy niebezpieczeństwa wojny nuklearnej i czuł, że kontynuacja nuklearnego wyścigu zbrojeń doprowadzi do militaryzacji społeczeństwa amerykańskiego. Dlatego jego środkiem zaradczym nie jest zbudowanie nowego Ministerstwa Nauki i Technologii, ale powołanie pierwszego oficjalnego i pełnoetatowego prezydenckiego doradcy naukowego w historii Stanów Zjednoczonych, którego sprawuje Dean Killian z MIT (James Killian) oraz jednocześnie powołał Prezydencki Komitet Doradczy ds. Nauki (PSAC), w skład którego wchodzi ponad 20 znanych naukowców uczestniczących w niepełnym wymiarze godzin, któremu przewodniczy doradca naukowy, aby pomóc jemu i innym urzędnikom Białego Domu koordynować i koordynować federalną naukę i technologię polityki i kontrolować wyścig zbrojeń.
Naukowcy PSAC pochodzą głównie z uniwersytetów i laboratoriów przemysłowych poza rządem. Doświadczyli próby II wojny światowej i głęboko rozumieją śmiertelność broni jądrowej i niebezpieczeństwo wyścigu zbrojeń nuklearnych, aktywnie promując w ten sposób współpracę między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim. kontrola broni jądrowej. Pomysły te pokrywają się z poglądami Eisenhowera. Poprzez swoje niezależne demonstracje techniczne i polityczne PSAC pokazał, że wiele zaawansowanych technologicznie technologii projektów wojskowych nie przeszło jeszcze testu lub są one w ogóle mało przydatne, więc ślepe uruchamianie ich nie będzie warte świeczki. W ten sposób służyło to wysiłkom Eisenhowera, by przeciwstawić się ekspansji technologii wojskowej i kosmicznej, a tym samym stało się jego prawą ręką w formułowaniu polityki publicznej. Ten rodzaj elastycznego systemu doradztwa naukowego nie tylko pozwala prezydentowi na bezpośredni kontakt ze środowiskiem naukowym, ale także pozwala uniknąć powstania ogromnego biurokratycznego systemu nauki i technologii, dlatego Eisenhower bardzo go lubi.
zdjęcie
W 1957 r., kiedy sowiecki satelita został wysłany w kosmos, Kongres Stanów Zjednoczonych opowiadał się za utworzeniem Ministerstwa Nauki i Technologii, ale sprzeciwił się temu prezydent Eisenhower i zastąpił go Prezydenckim Komitetem Doradczym ds. Nauki. To spotkanie prezydenta z komisją w Białym Domu w 1960 roku.|Źródło: Biblioteka Eisenhowera
Kongres z większością demokratyczną nie jest jednak do końca usatysfakcjonowany posunięciami prezydenta, w tym mianowaniem doradców naukowych.
Z jednej strony ci naukowcy są doradcami prezydenta, a większość ich raportów ma charakter poufny, nie tylko często nie widziany przez opinię publiczną, ale czasem nawet przez członków Kongresu.
Z drugiej strony, ponieważ fundusze rządu federalnego na naukę i technologię wciąż rosną, Kongres ma wielką nadzieję, że we władzy wykonawczej pojawi się urzędnik, który będzie bezpośrednio odpowiedzialny przed Kongresem za zarządzanie federalnym programem nauki i technologii w ujednolicony sposób, i wyjaśnić Kongresowi, jak co roku wydawane są pieniądze.
Niektórzy prawodawcy są również niezadowoleni z ogromnego finansowania przez Departament Obrony badań naukowych na amerykańskich uniwersytetach. Podobnie jak Eisenhower wierzyli, że doprowadzi to do militaryzacji amerykańskiej nauki i społeczeństwa, i mieli nadzieję, że zastąpi je niewojskowe Ministerstwo Nauki i Technologii. Poza tym niektórzy naukowcy pracujący w rządzie opowiadają się również za utworzeniem wydziału naukowo-technicznego, licząc, że poprawi to ich leczenie i warunki pracy. Te idee istniały przed burzą satelitarną, ale przyniosła
Poczucie kryzysu w przyszłości stworzyło znakomitą okazję dla zwolenników Ministerstwa Nauki i Technologii.
W Kongresie senator Hubert Humphrey, demokrata z Minnesoty, jest najgłośniejszym orędownikiem działu technicznego. W latach 1958 i 1959 proponował powołanie Ministerstwa Nauki i Techniki na dwa kolejne lata i przewodniczył przesłuchaniom w Kongresie. Istnieje kilka innych propozycji, podobnych do propozycji Humphreya. Wszyscy opowiadają się za tym, aby kilka nowych i starych biur naukowych i technologicznych, takich jak NSF, Komisja Energii Atomowej, nowo utworzona Narodowa Agencja Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (lub NASA), Narodowe Biuro Standardów i Służba Geologiczna itp. włączony do nowego biura nauki i technologii. Ministerstwo, minister musi być członkiem gabinetu. Oczywiście Ministerstwo Nauki i Technologii musi także koordynować federalną politykę naukowo-techniczną, a zwłaszcza centralizować informację naukowo-techniczną całego kraju, a nawet całego świata. W porównaniu z dochodzeniem Komitetu Allisona w 1884-1886, rachunki Ministerstwa Nauki i Technologii w 1958-1959 są w rzeczywistości podobne do zaleceń Komitetu Akademii Nauk z 1884 r., ale tym razem aktywnymi promotorami są raczej Kongres niż naukowcy.
Eisenhower był sceptyczny co do potrzeby istnienia wydziału nauki. Chociaż zasadniczo nie jest całkowicie przeciwny rządowemu finansowaniu badań naukowych, nadal martwi się rządową kontrolą nauki i edukacji, jaką może przynieść takie finansowanie, a nowe Ministerstwo Nauki i Technologii prawdopodobnie będzie promować tę tendencję. Ponadto, podobnie jak Komitet Allison, uważa, że technologia przeniknęła do wszystkich departamentów rządu federalnego, a utworzenie osobnego departamentu nauki i technologii jest niemożliwe i niepotrzebne. Jednak dla zachowania ostrożności poprosił PSAC o przeprowadzenie kompleksowego śledztwa w sprawie problemów Ministerstwa Nauki i Technologii oraz całej polityki naukowo-technicznej.
Naukowcy PSAC, głównie z uniwersytetów, z pewnością mieli nadzieję, że Eisenhower i rząd federalny zwiększą fundusze na badania podstawowe, ale brakowało im entuzjazmu dla Ministerstwa Nauki i Technologii. Może to być częściowo spowodowane tym, że rząd federalny, w tym wojsko, radykalnie zwiększył fundusze na badania uniwersyteckie i badania podstawowe w następstwie skandalu z satelitami. Aby jednak zagłębić się w tę sprawę, Killian i PSAC powołali grupę zadaniową, której przewodniczył Emanuel Piore, dyrektor ds. badań IBM. Grupa zorganizowała wewnętrzne przesłuchanie, aby dowiedzieć się o stanie badań w samych departamentach rządowych i ich podejściu do finansowania badań poza rządem. Przesłuchanie uświadomiło zespołowi Peore'a bliskie więzi, które rozwinęły się między rządem a uniwersytetami po wojnie, oraz ogromną różnorodność sposobów, w jakie rząd federalny finansował naukę. Niemal wszystkie resorty przygotowują się do wykorzystania ogromnych środków na naukę i technologię, które powiększyły po incydencie z satelitą, na finansowanie projektów naukowo-badawczych poza rządem, zwłaszcza w formie kontraktów z uczelniami. Z ich punktu widzenia jedną z korzyści płynących z takiego postępowania jest wysoki poziom badań naukowych uzyskanych z uczelni, a także możliwość kultywowania talentów naukowych i technologicznych.
Ale zespół Piore odkrył również, że rzeczywiście brakuje jednolitości w polityce technologicznej rządu federalnego: wydziały negocjują umowy bezpośrednio z uniwersytetami, a warunki umów, w tym opłaty ogólne i administracyjne, które mogą pobierać uniwersytety, mogą się różnić w zależności od uniwersytetu. na uczelnię i z wydziału na wydział. Kilka wydziałów będzie zainteresowanych jednocześnie jednym obszarem, takim jak meteorologia, materiały wysokotemperaturowe, akceleratory cząstek, ale innym, takim jak oceanografia, nie poświęca się wystarczającej uwagi. Jeśli chodzi o ogólną politykę federalną w zakresie nauki i technologii, panel uważa, że najważniejsze jest, aby rząd zapewnił stabilność finansowania i ograniczył nagłe zmiany lub powtórzenia. Kontrakty rząd-uniwersytet powinny generalnie być przedłużane na trzy lata. Rząd federalny, za pośrednictwem Prezydenta i Kongresu, powinien wyraźnie ustanowić wsparcie dla badań naukowych jako politykę narodową.
Czy utworzenie nowego Ministerstwa Nauki i Technologii nie byłoby najlepszym sposobem na wdrożenie tych propozycji? Zespół Piore tak nie uważa. Podobnie jak Eisenhower i Komisja Allison, grupa uważa, że technologia przeniknęła do różnych ministerstw, takich jak obrona narodowa, sprawy wewnętrzne, rolnictwo, zdrowie, edukacja i opieka społeczna, bezpośrednio wpływając na zadania funkcjonalne tych ministerstw i nie jest właściwe rozdzielanie ich z tych ministerstw. A niezależne federalne agencje naukowe i technologiczne, takie jak AEC, NASA i NSF, mają swoje własne misje i struktury i nie jest łatwo zgrupować je w jeden dział zarządzania. Co być może ważniejsze, społeczność naukowa jako całość również nie wydaje się wspierać MOST. Po zamieszaniu z satelitami naukowcy weszli do Białego Domu jako doradcy naukowi, zreorganizowano Ministerstwo Obrony, wzmocniono status decyzyjny naukowców, znacznie wzrosło finansowanie nauki i technologii. Wszystko to sprawiało, że naukowcy nie czuli, że Ministerstwo Nauki i Technologii jest potrzebne.
W marcu 1958 r. Amerykańskie Stowarzyszenie Postępu Nauki (lub AAAS) było gospodarzem spotkania zwanego „Parlamentem Nauki” (Parlamentem Nauki), w którym uczestniczyło ponad 100 przedstawicieli naukowców z różnych dyscyplin. Nauka i społeczeństwo, w tym powołanie Ministerstwa Nauki i Technologii. Poza wspomnianą wcześniej propozycją dużego ministerstwa nauki i technologii dyskutowano również nad propozycją małego ministerstwa nauki i techniki, które skupiałoby się przede wszystkim na badaniach podstawowych. Efektem dyskusji był sprzeciw zarówno wobec dużych, jak i małych wydziałów naukowo-technicznych. Ich argumenty przeciwko Ministerstwu Big Tech są w zasadzie takie same jak te powyżej. Jeśli chodzi o małe Ministerstwo Nauki i Technologii, uważają, że osoba polityczna (minister) byłaby odpowiedzialna za badania podstawowe, które mają niewiele wspólnego z polityką. W ostatecznym rozrachunku postawa naukowców w sprawie Ministerstwa Nauki i Technologii odzwierciedla szczególną sytuację współczesnej nauki: duża nauka potrzebuje rządowego finansowania, ale naukowcy chcą zachować swoją tradycyjną autonomię i nie chcą, aby polityka i rząd ingerować w działanie nauki.
Jednak federalna polityka naukowo-techniczna nadal wymaga wzmocnienia. Co powinno być zrobione? Grupa Piore z PSAC zaproponowała kompromisowy plan: powołanie Federalnej Rady ds. Nauki i Technologii (FCST) z doradcą naukowym prezydenta jako dyrektorem. Każdy departament wyśle wysokiego urzędnika, który rozumie naukę i technologię (np. ministra) do udziału i wykorzystania raportu z dochodzenia Prezydenckiego Komitetu Doradczego ds. Nauki jako odniesienia do koordynowania planów i polityki naukowej i technologicznej całego rządu federalnego. Jako „mały gabinet naukowy” podlega bezpośrednio prezydentowi za pośrednictwem doradcy naukowego prezydenta i przez trzy lata wydaje coroczny raport na temat potrzeb naukowych i technologicznych rządu federalnego. Plan ten został zatwierdzony przez większość członków PSAC, więc gdy PSAC spotkał się z Eisenhowerem 18 czerwca 1958 r., formalnie przedłożył prezydentowi raport w tej sprawie.
Tuż przed spotkaniem Prezydent zwołał konferencję prasową. Na spotkaniu reporter zapytał go, czy rozważa utworzenie działu nauki i technologii. Eisenhower odpowiedział żartobliwie:
Cóż, nauka jest trochę jak powietrze, którym oddychasz, jest wszędzie; czy powinniśmy mieć osobny dział lotnictwa? Lepiej na razie udzielę negatywnej odpowiedzi na to pytanie. Mieć Ministerstwo Nauki, nie mogę stwierdzić, że byłoby to szczególnie przydatne; ale oto, co mogę powiedzieć: każda gałąź rządu, zwłaszcza Departament Obrony, Departament Stanu i ja, zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy, na wszystkie możliwe sposoby Przyjdź i uzyskaj najlepsze opinie i pomysły od tych ludzi [naukowców], którzy możesz dostać. Prawdę mówiąc, jednym z moich dzisiejszych spotkań jest spotkanie z komitetem doradczym kierowanym przez dr Killiana. Jeśli uznam, że nadal istnieje potrzeba jakiejś formalnej organizacji w tej sprawie i na ten temat, natychmiast poproszę go o przeprowadzenie badań. [To znaczy], aby jego komitet przeprowadził dokładne badanie.
Kilka godzin później, gdy prezes PSAC poprosił PSAC o opinię w sprawie powołania Ministerstwa Nauki i Technologii, członkowie PSAC odpowiedzieli na konferencji prasowej, że zgadzają się z jego odpowiedzią.
Wbrew oczekiwaniom PSAC Eisenhower miał również zastrzeżenia do propozycji PSAC dotyczącej małego gabinetu naukowego. Powiedział, że Federalna Rada Nauki i Technologii „może być forum komunikacji w celu zdefiniowania pominięć i powielania [między agencjami], ale sprawowanie władzy byłoby niemożliwe”. Martwił się, że oddzielne ośrodki władzy odwrócą uwagę prezydenta od kształtowania i wdrażania polityki. Piore szybko dodał, że w koncepcji PSAC FCST nie ma niezależnej władzy wykonawczej, a na jej czele stoi doradca naukowy prezydenta. Na tej podstawie Eisenhower wyraził aprobatę dla FCST. Po dyskusji w gabinecie FCST zostało formalnie zatwierdzone i ustanowione w marcu 1959 r. W tym samym czasie Biały Dom opublikował raport PSAC na temat „Wzmacniania nauki amerykańskiej” na podstawie dochodzenia Panelu Peori.
Jak więc FCST działa w praktyce? Czy spełnia oczekiwania PSAC dotyczące koordynowania federalnej polityki naukowej i technologicznej?
Można powiedzieć, że odpowiedź jest mieszana. Z jednej strony, ze względu na ograniczenie władzy przez prezydenta i dużą autonomię, jaką daje każdemu wydziałowi system amerykański, FCST nie ma właściwie dużego wpływu na politykę naukowo-techniczną kilku potężnych resortów. Ponadto przedstawiciele różnych działów mają równy status i potencjalne konflikty interesów w FCST, więc rzadziej aktywnie ingerują w projekty innych działów. Koordynacja jest często niewdzięcznym zadaniem, ale dla FCST jest jeszcze trudniejsza. Ale z drugiej strony, pomimo wszystkich tych ograniczeń, FCST, pod przewodnictwem swoich doradców naukowych i ponaglany przez PSAC, spełnił swoje zadanie. Rzeczywiście stał się ośrodkiem wymiany polityki naukowej i technologicznej, opinii i informacji w rządzie, a także przyczynił się do kilku międzyresortowych projektów naukowo-technologicznych, takich jak Krajowy Program Badań Materiałowych, który położył podwaliny pod rozwój tej wschodzącej dyscyplina interdyscyplinarna na uniwersytetach amerykańskich. Później koordynował również rozwój międzywydziałowych i interdyscyplinarnych funduszy w oceanografii, naukach o atmosferze, fizyce wysokich energii i badaniach sejsmicznych.
Ogólnie rzecz biorąc, ograniczony, ale elastyczny system naukowo-technologiczny PSAC-FCST Eisenhowera zasadniczo dostosował się do potrzeb po burzy satelitów, przez co ustawa Kongresu o utworzeniu Ministerstwa Nauki i Technologii była losowana od dołu. Ponadto te komisje w Kongresie, które odpowiadają za budżety różnych departamentów federalnych, nie chcą, aby ich władza i wpływy zostały osłabione przez utworzenie Ministerstwa Nauki i Technologii, więc nie są zbyt entuzjastycznie nastawione do utworzenia Ministerstwo Nauki i Technologii. Ale na początku lat 60., podczas kadencji prezydenta Kennedy'ego, ciągły wzrost federalnych funduszy na naukę i technologię skłonił Kongres do ponownego otwarcia przeglądu systemu polityki naukowej i technologicznej, wymagając, aby proces decyzyjny rządu był bardziej przejrzysty. W tym samym czasie skala Biura Doradztwa Naukowego również stopniowo się rozszerzała, co sprawia, że pozostawanie w szczupłym przedsiębiorstwie Białego Domu jest nieprzydatne.
W tym przypadku federalny system polityki naukowej i technologicznej dokonał kolejnej korekty: od 1962 r., poprzez plan reorganizacji instytucjonalnej, który należy złożyć jedynie w Kongresie, Biuro Doradztwa Naukowego Prezydenta zostało zmienione na Biuro Nauki i Technologii ( Office of Science and Technology lub OST), przeniesiony z Biura Prezydenta Białego Domu do Biura Wykonawczego Prezydenta (Executive Office of the President) i został formalnie ustanowiony przez Kongres, oddzielnie przygotowany i bezpośrednio przydzielony przez Kongres , aby dyrektor biura mógł udać się do Kongresu, aby wziąć udział w przesłuchaniach i zaakceptować zgodę członków Kongresu, zapewniając w ten sposób Kongresowi i opinii publicznej drogę do zrozumienia rządowej polityki technologicznej.
W ten sposób system polityki naukowej i technologicznej prezydenta USA składa się z czterech elementów: doradcy naukowego prezydenta, naukowej rady doradczej prezydenta, Federalnej Rady ds. Nauki i Technologii oraz Biura ds. Nauki i Technologii.
W praktyce koordynacja tych czterech części odbywa się dzięki temu, że doradca naukowy Prezydenta zajmuje cztery stanowiska. Jedną z zalet tego systemu jest to, że decydenci na szczeblu prezydenckim na ogół nie muszą być zaangażowani w alokację określonych środków na naukę i technologię, z wyjątkiem dużych projektów naukowych o wartości setek milionów dolarów, ale zamiast tego skupiają się na formułowaniu i wdrażanie głównych polityk. Alokacja określonych środków naukowych i technologicznych jest dokonywana przez każdy wydział według własnych potrzeb, albo na przeznaczenie środków na własne jednostki badawcze, albo na wykorzystanie kontraktów lub grantów dla uczelni lub przedsiębiorstw na finansowanie badań. Badania praktyczne na ogół opierają się na systemie kontraktowym, podczas gdy badania podstawowe na ogół opierają się na systemie dotacji, zwłaszcza za pośrednictwem NSF i Narodowych Instytutów Zdrowia (National Institutes of Health, NIH) podlegających Ministerstwu Edukacji Zdrowotnej i Opieki Społecznej, z których oba opracowały dobry system recenzowania.
zdjęcie
Ewolucja amerykańskiego systemu technologicznego
Ten oparty na czterech koniach system prezydenckiej polityki naukowej i technologicznej został poważnie przetestowany pod koniec lat 60. do administracji Rozdźwięk ze środowiskiem naukowym i intelektualnym jest coraz głębszy. Ponadto w tym okresie federalne fundusze na naukę i technologię również zaczęły spadać, co dodatkowo zaostrzyło konflikt między obiema stronami.
W 1972-1973, kiedy Nixon z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, on i jego współpracownicy postanowili zakończyć stanowisko doradców naukowych w imię redukcji agencji, rozwiązać PSAC, odwołać OST i starannie ustanowić system doradztwa naukowego przez Eisenhowera i Kennedy'ego za jednym zamachem. Prawie całkowicie zniszczone, wypędzając dysydenckich naukowców z Białego Domu. Tylko FCST ledwo przeżył. Po tym, jak plan został w zasadzie sfinalizowany, zdano sobie sprawę, że nadal potrzebny jest urzędnik Białego Domu do zaspokojenia potrzeb międzynarodowej wymiany naukowej i technologicznej, więc dyrektor NSF został zaproszony do pełnienia funkcji doradcy naukowego prezydenta. Ale to stanowisko nie istnieje już tylko z nazwy – doradca naukowy nie podlega już prezydentowi, ale asystentowi prezydenta ds. wewnętrznych.
W tym czasie niektórzy naukowcy zaczęli trochę żałować. Gdyby wykorzystali burzę satelitarną do promowania powołania Ministerstwa Nauki i Technologii, Nixonowi nie byłoby tak łatwo go rozwiązać. Ale większość naukowców nadal nie widzi odpowiedzi w Departamencie Nauki, zamiast tego pracuje nad odbudową systemu doradztwa technicznego i polityki Białego Domu. Narodowa Akademia Nauk powołała specjalną komisję pod przewodnictwem Killiana w celu zbadania sprawy. Komitet doszedł do wniosku, że w dobie technologii naród nie może obejść się bez silnego systemu doradców i polityki naukowej i technologicznej. W związku z upolitycznieniem PSAC w późniejszym okresie Komitet Killiana nie proponował restrukturyzacji PSAC, lecz proponował ustanowienie naukowego komitetu doradczego, takiego jak Rada Doradców Ekonomicznych (Council of Economic Advisors lub CEA), z kilkoma naukowcami służąc w pełnym wymiarze godzin w komitecie komisarza do koordynowania federalnej polityki naukowej i technologicznej.
Po ustąpieniu Nixona w 1974 roku z powodu incydentu Watergate, propozycja przywrócenia systemu doradztwa naukowego i technologicznego zwróciła uwagę prezydenta Forda. Jednak Ford nie był skłonny do powołania naukowego komitetu doradczego, takiego jak CEA, ani nie chciał całkowicie przebudować systemu PSAC. Komitet niezależnych naukowców nie jest łatwy do kontrolowania. Chciałby przywrócić OST i doradcę naukowego prezydenta, ale biorąc pod uwagę wnioski wyciągnięte z rozwiązania OST-PSAC przez Nixona, opowiadał się za uchwaleniem przez Kongres ustawy o utworzeniu nowego OST, aby jego status był bardziej stabilny. W tym okresie kilka osób poruszyło ponownie Ministerstwo Nauki i Technologii, ale zwolenników nie było wielu. Ostatecznie w 1976 roku Kongres uchwalił ustawę National Science and Technology Policy, Organization and Focus Act, przebudował OST w Biurze Wykonawczym Prezydenta, ale zmienił nazwę na Office of Science and Technology Policy (OSTP), a FCST na Federal Science , Komitet ds. Koordynacji Inżynierii i Technologii (Federalna Rada Koordynacyjna ds. Nauki, Inżynierii i Technologii lub FCCSET). W ten sposób trzy z czterech wagonów zostały w zasadzie wskrzeszone, tylko PSAC nie został odbudowany.
W latach 80. wezwania do odbudowy PSAC
Wśród naukowców uniwersyteckich słychać głosy, które mają nadzieję, że powstrzyma to nowy wyścig zbrojeń, taki jak program Gwiezdnych wojen Ronalda Reagana, ale naukowcy z branży są bardziej skłonni do stworzenia wydziału nauki i technologii, aby zwiększyć zdolność Ameryki do międzynarodowej konkurencji technologicznej. Żadne nie powiodło się. Za rządów Reagana faktycznie powołano Radę Naukową Białego Domu, ale jej poziom był niższy niż pierwotnego PSAC. Nie odpowiadał przed prezydentem, lecz podlegał doradcy naukowemu. Dopiero za kadencji Busha seniora powołano Prezydencką Radę Doradców ds. Nauki i Technologii (lub PCAST), przynajmniej w formie, wracając do pierwotnego formatu kwartetu. W latach 90., w czasach Clintona, system został nieco ulepszony:
FCCSET został podniesiony do rangi Narodowej Rady Nauki i Technologii (National Science and Technology Council), z ministrami jako członkami i samym prezydentem jako dyrektorem, aby pokazać nacisk rządu na naukę i technologię. Chociaż w latach Busha i Clintona dochodziło do konfliktów między naukowcami a rządem, stosunki między naukowcami a rządem były ogólnie dobre.
Ale w 2000 roku, za administracji Busha, stosunki między naukowcami a rządem spadły do najniższego poziomu od czasów Nixona i Reagana. Na przykład liberalni naukowcy kierowani przez Union of Concerned Scientists (UCS) skrytykowali administrację Busha za wewnętrzne wdrażanie konserwatywnej polityki społecznej, dążenie do unilateralizmu na zewnątrz, odmowę podjęcia działań w celu ograniczenia globalnego ocieplenia i wycofanie traktatu z Kioto, tłumienie odrębnych opinii naukowców zajmujących się środowiskiem w rządzie: po atakach terrorystycznych z 11 września 2001 r. opierając się na niewystarczających dowodach na temat broni masowego rażenia Saddama, aby rozpocząć wojnę w Iraku; w powoływaniu innych członków Federalnego Komitetu Doradczego ds. Nauki i Technologii. Warunkiem zdania egzaminu było wówczas zapewnienie Bushowi poparcia politycznego. Nie mianował własnego doradcy naukowego aż do 11 września i obniżył swoją pozycję. Nie był bezpośrednio odpowiedzialny przed prezydentem, ale podlegał szefowi sztabu Białego Domu; Bush Jr. Twierdzę, że amerykańskie szkoły powinny uczyć zarówno ewolucji, jak i „inteligentnego projektu”, który zasadniczo jest kreacjonizmem pod przykrywką nauki. Nic dziwnego, że w wyborach prezydenckich w 2004 roku 48 laureatów Nagrody Nobla i kilku pozostałych przy życiu byłych członków PSAC podpisało się przeciwko Bushowi Jr. w sprawie reelekcji. Warto zauważyć, że we wszystkich tych debatach na temat rządowych doradców i polityki naukowo-technicznej prawie nikt nie proponował utworzenia ministerstw nauki i techniki jako rozwiązania różnych problemów.
Tak jak polityka naukowa i technologiczna Stanów Zjednoczonych podczas zimnej wojny koncentrowała się na wyścigu zbrojeń, tak po 11 września stopniowo zaczęła skupiać się na walce z terroryzmem. W takich okolicznościach wielu naukowców krytykowało administrację Busha za kładzenie jedynie nacisku na technologię stosowaną i ignorowanie badań podstawowych. Ponadto po tym, jak południowe wybrzeże Stanów Zjednoczonych zostało uderzone przez huragan Catalina latem 2005 roku i poniosło ciężkie straty, federalna akcja pomocy ofiarom katastrof była powolna, co spotkało się z wieloma potępieniami. Ze wstępnych dochodzeń wynika, że jednym z głównych powodów powolnego niesienia pomocy ofiarom klęsk żywiołowych jest to, że po 11 września federalna pomoc w przypadku klęsk żywiołowych i fundusze były wykorzystywane głównie na zwalczanie terroryzmu, podczas gdy zapobieganie klęskom żywiołowym i ich leczenie było ignorowane. Innym powodem jest to, że wcześniej niezależna Federalna Agencja Zarządzania Kryzysowego (FEMA), która była odpowiedzialna za pomoc w przypadku katastrof, została po 11 września włączona do nowego Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Jej status, systemy finansowania i zarządzania zostały zmienione w stopniu, który wpływa na jej zdolność reagowania na klęski żywiołowe. Incydent ten może być też ostrzeżeniem dla powstających w przyszłości nowych resortów, w tym resortów nauki i techniki.
zdjęcie
epilog
Historię kontrowersji wokół Ministerstwa Nauki i Technologii w Stanach Zjednoczonych można również nazwać historią rozwoju amerykańskiej nauki i techniki, historią ewolucji amerykańskiego systemu rządów oraz historią stopniowego ścisły związek między nowoczesną amerykańską nauką i technologią a polityką społeczną. W ciągu 100 lat od odrzucenia przez konwencję konstytucyjną Uniwersytetu Narodowego w 1787 r. do odrzucenia przez Komitet Allison Ministerstwa Nauki i Technologii w 1886 r., nie tylko praktyczna technologia i przemysł w Stanach Zjednoczonych rozwinęły się ogromnie, ale możliwości badań naukowych rządu federalnego również zostały znacznie wzmocnione. Pokazuje to, że nieobecność Ministerstwa Nauki i Technologii nie oznacza, że ówczesny rząd USA nie przywiązywał wagi do nauki, ale bardziej odzwierciedla ograniczenia nałożone na rząd centralny w historycznych i politycznych tradycjach Stanów Zjednoczonych, oraz fakt, że nauka rządowa powinna ściśle służyć różnym praktycznym funkcjom rządu. Wymagać.
W ponad 200-letniej historii Ameryki większość głównych reform rządowych w Stanach Zjednoczonych była wynikiem kryzysów, takich jak Departament Energii utworzony w 1977 r. w odpowiedzi na kryzys energetyczny oraz Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego utworzony w 2002 r. z powodu 9/11.
Z tego punktu widzenia najlepszą okazją do powołania Ministerstwa Nauki i Technologii można uznać wystrzelenie sowieckiego satelity w niebo w 1957 roku, co zszokowało cały kraj.
Ponownie się nie powiodło z powodów innych niż argument Komisji Ellisona, że nauka najlepiej służy rządowi i społeczeństwu, kiedy przenika wszystkie departamenty federalne: republikański prezydent Eisenhower był niechętny rozszerzeniu rządu federalnego; uważa, że może zbudować mniejszą, ale bardziej elastyczną i niezależną politykę naukową i technologiczną oraz system oceny technologii za pośrednictwem swoich doradców naukowych i rady doradczej ds. nauki; naukowcy wciąż mają obawy po makkartyzmie, myśląc, że Ministerstwo nauki i technologii przyniesie niepotrzebne niepotrzebne obciążenia nauce upolitycznienie i centralizację, ale bardziej skłaniają się ku pluralistycznemu federalnemu systemowi finansowania nauki i technologii oraz sposobowi komunikacji z rządem reprezentowanym przez PSAC . Poza tradycyjną strukturą wielorządową w Stanach Zjednoczonych, powodem realizacji pluralistycznego systemu finansowania są ogromne federalne inwestycje w naukę i technologię spowodowane zimną wojną, zwłaszcza duże kwoty przeznaczone na finansowanie nauki i technologii przez wojsko na uniwersytetach. Sukces PSAC jest nierozerwalnie związany z potrzebą prezydenta Eisenhowera, aby ciężko pracować, aby powstrzymać wyścig zbrojeń nuklearnych. Tak więc przez całą zimną wojnę współzależne i zdystansowane relacje między naukowcami a rządem federalnym znalazły również odzwierciedlenie w ich negatywnym nastawieniu do Ministerstwa Nauki i Technologii, co z kolei wpłynęło na debatę o tym, że Ministerstwo Nauki i Technologii stało się kilkoma głównymi czynnik, który utrudniał jej powstanie przez dekadę.
A zatem fakt, że Stany Zjednoczone nigdy nie utworzyły Ministerstwa Nauki i Technologii ma więcej zalet niż wad dla ich rozwoju technologicznego, czy też wady przeważają nad zaletami?
Trudno udzielić jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, ponieważ historia nie może się powtarzać jak eksperyment naukowy. Pewne jest jednak to, że wielu amerykańskich naukowców uważa, że zróżnicowany system finansowania nauki i technologii jest ważnym powodem, dla którego amerykańska nauka wzrosła w minionym stuleciu, zwłaszcza przodując w świecie po II wojnie światowej. Chociaż w tym okresie istniały różne sprzeczności między nauką a rządem, a nawet zaciekłe konflikty podczas wojny w Wietnamie i Busha Jr., zróżnicowana gospodarka rynkowa i system polityczny Stanów Zjednoczonych do pewnego stopnia złagodziły te sprzeczności. W przypadku Ministerstwa Nauki i Technologii gwarantowana jest ciągłość polityki naukowo-technicznej oraz stabilny rozwój nauki i techniki. Jeśli nie pojawi się nowy kryzys, taki jak radziecki satelita, szacuje się, że możliwość powołania przez Stany Zjednoczone departamentu nauki i technologii w dającej się przewidzieć przyszłości nie jest zbyt duża.
